"หากจะทำสิ่งใด จะต้องมีความตั้งใจจริง และทำอย่างดีที่สุด"

     ช่วงที่มาเรียนหนังสือในกรุงเทพฯ นายชวนรู้ดีว่าฐานะของพ่อแม่ไม่พร้อมที่จะส่งลูกเรียนได้หลายคน จึงจำเป็นต้องดิ้นรนหาวัดอยู่ และในที่สุด พระชื่อเดียวกับเขา คือพระชวน สงวนวงษ์ ก็รับเขาให้พักอาศัยด้วยที่คณะ 3 วัดอมรินทราราม บางกอกน้อย เมื่อพระชวนสึกจากสมณเพศ จึงฝากให้อยู่กับหลวงพี่วิเชษฐ์ ปานสอน จนจบการศึกษาเป็นเนติบัณฑิตไทย ดังนั้นจึงอาศัยอยู่วัดถึง 8 ปี ความผูกพันกับพระและเด็กวัดด้วยกันนั้นจึงแน่นแฟ้นมาก

     "…ผมไม่เคยลืมบุญคุญพระศาสนา ไม่เคยลืมบุญคุณของวัด และไม่เคยลืมบุญคุณของหลวงพี่ทุกองค์ ไม่เคยลืมบุญคุณของประชาชน ที่ทำบุญใส่บาตร … และผมไม่เคยลืมกับข้าวที่หลวงพี่บิณฑบาตมาให้พวกเราเด็กวัดได้กินด้วยหลังจากพระฉันเสร็จ…

     พระภิกษุชวน ฐิติธัมโม (สงวนวงศ์) ซึ่งทำให้นายชวนได้มีที่อาศัย กล่าวว่า "…เด็กชวน เป็นเด็กที่มีนิสัยอ่อนน้อมถ่อมตน สุขุมเยือกเย็น จึงไม่มีปัญหาอะไรกับเด็กวัดคนอื่นๆ ไม่เคยทำตัวเป็นที่ลำบากใจแก่ใคร ขยันหมั่นเพียรจนบางครั้งต้องเตือนให้หลับให้นอน เรื่องอาหารการกินไม่เรื่องมาก แม้ข้าวจะส่งกลิ่นเหม็นบูด ก็เอาไปล้างน้ำแล้วเอามาอุ่นกินต่อได้… จากวันนั้นแม้เด็กชวนจะเติบโตมีเกียรติ ก็ไม่เคยลืมหลวงพี่"

     หลวงพี่วิเชษฐ์ ปานสอน หรือ พระครูโกศลวิหารการ เล่าถึงนายชวน นักศึกษาธรรมศาสตร์เด็กวัดในความดูแลว่า

     "… ชวนเป็นศิษย์วัดที่อยู่ในรุ่นพี่ จะทำหน้าที่แบ่งงานให้ศิษย์วัดรุ่นน้อง แต่ตัวเองก็ไม่ได้นิ่งดูดาย คงลงมือช่วยกิจการงานภายในวัดด้วย … ซึ่งเห็นแววลักษณะผู้นำมาตั้งแต่ขณะนั้น …เป็นคนเกรงใจคน ไม่รบกวนใคร เป็นเด็กตั้งใจเรียน เวลาส่วนใหญ่หมดไปกับการท่องตำราเรียน แต่ก็ไม่ได้สนใจเฉพาะเรื่องการเรียนเพียงอย่างเดียว เพราะเริ่มส่อแววสนใจด้านการเมืองด้วย โดยได้ร่วมเล่นงิ้วล้อเลียนการเมืองของมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เล่นเป็นเตียวเสี้ยน เล่นได้ดี จนผู้มีอำนาจในบ้านเมืองไม่พอใจ และเกือบจะต้องถูกงดรับปริญญา แต่หากเขาจะทำสิ่งใด เขาจะมีความตั้งใจจริง และทำอย่างดีที่สุด"